Direniş

Yeniden başlamak için güç aradım kendimde hem de birçok kez. İnandım sandım yapabileceğime. Dolduramadığım her boşluk hatırlattı bana kendini attığım her adımda. Geriye dönmekten ve orada takılı kalmaktan ileri yönelik hareket edemedim. Gelişimim durmadı ama değişim olmasın diye zorladım kendimi. Biteceğini bildiğim tüm güzelliklere takılı kaldım. Alışmamak için direndim ama en sonunda neyi istemiyorsam yaptım. Şimdiki ben oldum. İnsan kendini sevmeli değil mi? Sonra başkasını. En çok kendimle konuştum, tartıştım ve ağladım. En çok kendime dokunmaya çalıştım bu hayatta fakat erişemedim. Kendimden kaçarken rastladığım herkese bağlandım kendime dönmek istemediğim için. Belki korktum. Bağlandığım ne varsa koptum. Kendimle kaldım en sonunda. Kimse yanımda değildi, olamazdı da. Öyle bir hâl aldı ki içimdeki kıyamet kelimelere dökemedim. Tuttuğum hiçbir günlük beni yansıtmadı. Olmadığım biri gibi hissettim kendimi. Kendime yabancı oldum işte. Kendim yerine başka yabancıları tercih ettim tanımak için. Hiç ait hissedemedim kendimi kimseye, hiçbir yere. Aynada gördüğüm zaten ben değilim. Yarattığım bu insanı sevmiyorum. Aslında kimseyi sevmiyorum, merak da etmiyorum. Dinleyemiyorum bile kimseyi. Bu durum için bahaneler üretmek; çevreyi suçlamak, beni bu hale getiren şartları öne sürmek isterdim tabii benim suçum olduğunu bilmeseydim. Kendime direnmeseydim. Aynaya baktığım yüzü sevebilmek için çaba gösterseydim. Başka gözlerde aradığımı kendi gözlerimde görebilseydim. Kaçmasaydım olacağım kişiden. Yaptıklarımla söylediklerim bir olsaydı. Şimdi boşluğu nasıl dolduracağım hakkında en ufak bir fikrim yok. Somut olarak yaptığım ne varsa bir fayda etmiyor. İnancım nerede bilmiyorum. Bilinmezlikte olduğum bu karmaşa içinde sürükleniyorum. Yenik düştüm sanırım. Şimdilik. Belki maçsa bu, ileride skor değişir. Umarım öyledir. Yine kesinlik yok. İnancım nerede?